W Polsce istnieje kilka form chroniący obszary leśne. Najważniejszą z nich są parki narodowe. Tereny parków narodowych są niezwykle cenne pod względem przyrodniczym, naukowym jak i kulturowym. Zalicza się do nich obszar o powierzchni co najmniej 1000 ha. W Polsce są 23 parki, zajmują łączną powierzchnię ponad 300 tys. ha, z czego ponad 63% to lasy. Najmniejszym jest Park Ojcowski, który zajmuje ponad 2 tys. ha. Największy zaś jest Park Biebrzański liczy prawie 60 tys. ha.
Następną formą ochrony naturalne polskie środowiska są rezerwaty. Zabezpieczają one ekosystemy zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym. W Polsce odnotowano ponad 1200 rezerwatów, ponad połowa (około 630) stanowią rezerwaty leśne o łącznej powierzchni 48,4 tys. ha.
Kolejnym sposobem skutecznie chroniącym lasy są pomniki przyrody. Przeważnie są to pojedyncze okaz przyrody. Może to być zarówno przyroda żywa bądź nieożywiona, np. wiekowe drzewo, głaz, wodospad albo jaskinia. Nowe pomniki przyrody pojawiają się co roku. Na początku lat 90. było ich 18,8 tysiąca, a w 1998 już ponad 33 tysiące, najwięcej z nich to sędziwe drzewa - ok. 26 tys.
Parki krajobrazowe to także swoista forma ochrony przyrody. Zajmują obszar 2500 tys. ha.
Nowoczesnym sposobem zabezpieczenia naturalnego środowiska są tzw. użytki ekologiczne. Pozostałości ekosystemów, które mają znaczenie zachowania zasobów genowych i walorów siedliskowych. Do użytków ekologicznych zlicza się najczęściej małe oczka wodne w polu lub lesie, śródpolne kępy drzew i krzewów, torfowiska, bagna i wydmy. Obecnie funkcjonuje już prawie 6 tysięcy tego typu obiektów.