Zagospodarowaniem lasu nazywamy działalność człowieka która zmierza do unormowania i usystematyzowania czynności gospodarczych w lesie. Czynności powinny być zagospodarowane w taki sposób, aby trwale zaspokajały potrzeby społeczeństwa i gospodarki państwowej, głównie przemysłu drzewnego z uwzględnieniem ochrony lasu.
Oprócz ogólnych celów jakie powinna spełniać gospodarka leśna, każde gospodarstwo leśnego, w tym nadleśnictwo i leśnictwo ma ustalone własne zadania. Dotyczą one ogółu prac leśnych , możliwości produkcyjnych na jego terenie. Osobne zadania szczegółowo określają też potrzeby produktów leśnych oraz:
- unikalnego znaczenia lasu dla klimatu,gleby
- regulacji stosunków wodnych
- wpływu na zdrowotność drzew i drzewostanów
Zagospodarowanie lasu ściśle wiąże się więc z pojęciem ściśle związanym z jego codziennym użytkowaniem.
Realizacja tak wytyczonych celów i szczególnych zadań gospodarki leśnej jest możliwa przez zastosowanie zróżnicowanych sposobów zagospodarowania lasu. Każdy sposób zagospodarowania lasu powinien opierać się na założeniach i podstawach naukowych, sprawdzonych doświadczalnie. Założenia te muszą uwzględniać zarówno czynniki przyrodnicze jak i czynniki ekonomiczne produkcji leśnej.
Do czynników przyrodniczych zalicza się następujące elementy:
- siedlisko,
- wymagania siedliskowe
- granice naturalnego zasięgu drzew,
- współżycie i współzależności drzew i różnych formacji roślinnych w zespole leśnym,
- biocenozę leśną,
- wpływ lasu na stan gleby i klimat
- stosunki wodne
Czynnikami ekonomicznymi są między innymi czynności zmierzające do zoptymalizowania produkcji leśnej i zaspokojenie potrzeb odbiorców.
Są to następujące elementy:
- rębności drzew,
- wprowadzenia gatunków szybko rosnących,
- koncentrację zrębów w celu większego zmechanizowania prac związanych z wyrębem i wywozem drewna.